Geur is zo erg nog niet
Men kan weglopen
Of de neus dichtknijpen
Maar – of allebei – godverdomme,
U bent ongrijpbaar

Mijn buurman in de auto
Geschept door een paal, dood
Het leven kent zijn eindes;
De buurt zijn mannen
Dat weet zelfs drop (zout)

Het zijn de lampen zonder knop
Op de oprit en de robots die je stem horen
De deur openhouden voor een dame
Is er ook al niet meer bij
(wel bij de snackbar, maar die zijn lelijk)

Een map vol papieren, viel
Maar nu een laptop kapot
Verlangen doe ik naar de tijd
De maakkunst meester zijn
Totdat een robot mij aftikt

© Blaffende Hond 2008

‘Het volk’, zoals het janhagel daar heet (Aalst Grobbema had het waarschijnlijk over Europa, red.), genoot van de derde tot de zeventiende eeuw na Hem een periode van hevige terugval wat betreft financiën, voedsel, etiquette en kennis van de taal der Joden.

Naast harde cash had Wim Zeist ook miljoenen aan obligaties en aandelen in zijn zuurverdiende melk te brokkelen, ook al had hij er niets aan op het Thaise schavot waar hij zich bevond.

Eenmaal aanbeland in het Interbellum viel Friedrichs status als landsverrader hem erg zwaar.

Als Peter niet zo dom was geweest om nieuwsgierig te zijn, had hij nu nog een hoofd gehad.

“Je kunt hoog of laag springen, maar je kind blijft een mongool,” vond Remco.

© Clippende Tijger 2008

Antoine Duyvenzang junior is naar eigen zeggen Neerlands poëtische glorie, ‘de hiërogliefen tussen de spijkerschriftvarianten’. In het volgende gedicht poëtreert hij er op los over zijn favoriete onderwerp, Antoine Duyvenzang junior.

Zulks

ZULKS is achter de boeg,
Zoals het viswijf zeggen zal
Het Gebeurde is gebeurd
Zand erover, over ‘t heelal.

ZULKS zal geen eend bekoren:
De Toekomst, gezwind van tred
Vluchtend voor een tweetal hoorns
Afkomstig van het beest Het Nu.

Het Nu, met zijn bakerpraatjes,
Beheerst geheel ‘t toneel
Van perceptie dus deceptie
Kletspraat is er nooit te veel.

Maar ik ben Antoine Duyvenzang
Man van toen
Man van nu
Man van straks.

© Clippende Tijger 2008

Karelhak komt de kamer binnengelopen.
“Waarom heeft u de stoel kapot gemaakt?” vraagt hij.
“Hallo, Karelhak. Ik denk dat u zich vergist. Ik heb de stoel namelijk niet kapot gemaakt.”
“Luister, meneer Frok. U weet net zo goed als ik dat u de stoel wel degelijk kapot heeft gemaakt. Het bewijs ligt om de hoek.”
“Het bewijs? Wat voor bewijs?”
“Een kapotte stoel.”
“Maar een kapotte stoel is enkel het bewijs voor de stelling dat de stoel kapot is en steunt geenszins de beschuldiging aan mijn adres. Karelhak, ik vind het niet prettig om op zo’n manier bejegend te worden.”
“Dan had u de stoel maar heel moeten laten, meneer Frok.”

Meer!

Luttele jaren na de diefstal van Freds favoriete schuurdeur door de onbekenden Huupie Mekonkel, Kaak Henkjes en Piet de Ponyrijder was eerstgenoemde nog steeds boos als Janus Klingel na zijn botsing met een gele eend (de vogel) en teleurgesteld als Stalin na zijn dood. Het feit dat het vervangende gedeurte kraakte als een tierelier en niet goed sloot in de winter was voor de arme Fred — hij had weinig te makken — als een romantische avond zonder wederhelft. Zelfs de beste smeerolie liet dit deursurrogaat in de verste verten niet klinken als zijn pronkstuk wat betreft hout. Neen, sinds deze laffe misdaad zou bij Fred thuis het klokje nooit meer als vanouds tikken. Ook deze was gestolen.

Meer!

Snel zijn wij weer terug van weggeweest. Let maar op!

Tot die tijd: