Vul mijn mand met appels
Vul mijn zak met geld
Vul mijn bus met brieven
Vul mijn bos met veld

Vul mijn kast met broodjes
Vul mijn bed met blond
Vul mijn broek met schaamluis
Vul mijn pot met hond

Vul mijn plas met vissen
Vul mijn bak met aas
Vul mijn lijf met kanker
Vul mijn graf met kaas

Blaffende Hond

Welnu, deze Karel, voorganger van vele andere Karels, liep eens tijdens een maansverduistering door zijn paleistuinen. Aangezien hij van deze grootschalig opgezette diefstal totaal geen erg had, beleefde hij een vrolijke en ongeruste promenade. Toen echter een van zijn dienaren in een rood hemd met schoudervulling, een blauwe 15/16 broek en stalen sandalen en bovendien nog met onderscheidingen voor medemultilateraliteit en veelwijverij op zijn vermagerde borstkas prijkend, Karels pad kruiste, sloeg deze stemming snel om, sneller nog dan de stemming van Wilhelm Schotanus op 14 maart 1696, toen hij bij het controleren van zijn aankoop van een peperdure tijdmachine geenszins een peperdure tijdmachine aantrof, maar een vijftiental in alle kleuren van de regenboog gewaterschilderde hyperactieve wimpansees en een kwart dozijn emoes dat zich qua vaardigheden beperkte tot de kunst van het apporteren, importeren en deporteren, daar een voor de Wilhelm Schotanus in kwestie volstrekt onbekend individu deze anderhalve dozijn dieren op de plaats van de door hetzelfde volstrekt onbekende individu ontvreemde tijdmachine is neergezet. De dienaar zei namelijk: “De maan is ontvreemd! Na de mars op Jupiter, de ontdekking dat Neptunus toch echt is en de ondergang van de zon is dat alweer een klap voor ons zonnestelsel!” Karel raakte zijn kalmte volstrekt kwijt en besloot er nog eens een nachtje over te slapen. En zo geschiedde.

De volgende dag riep hij een utaritos, voorts aangeduid als een dienaar in een blauw-geel-groen-paarsig uniform met een prachtige marineblauwe hoed die zijn trots goed aanduidde, bij zich en bestelde veertien hardgekookte hoendereieren. Karel riep nog een dienaar in een blauw-geel-groen-paarsig uniform met een prachtige marineblauwe hoed die zijn trots goed aanduidde bij zich en gebood hem wat kangoeroemelk in te schenken. De dienaar vertrok terstond naar Australië. Ondertussen vroeg Karel zich af wat hij in Taryunalvinosherzhewkaderfsnaam toch tegen deze interzonnestelselse verschrikkingen kon beginnen. Dat duurde best lang, aangezien de dienaar toch wel twee jaar onderweg was. Een volstaand antwoord kon hij niet te berde brengen. Praten kon hij als de beste, namelijk als Berthold Lambertzoon, de koning van het visserslatijn. Zelf dingen verrichten was echter een probleem. Hij besloot zich niet meer zorgen te maken over dingen waar hij toch niks aan kon doen. Aangezien de hoeveelheid dingen waaraan hij niets kon doen immens was, viel er een grote last van zijn zevenenzestig jaar oude schouders af. Hij was daarvoor immers allesverantwoordelijke van Opper-Gertanibilabië. Aangezien de voorloper van Karel de Eerste naar eigen zeggen “te oud om nog te leren” was, kon hij ook niet meer van zijn fouten leren. Dit bleek voor hem een vrijbrief om een  drieëntachtig en een halve meter hoog loden standbeeld van een oehoejong boven op het stadstheater van de plaatselijke culturele hoofdstad te plaatsen. Hij stierf na een croquetongeluk aan de gevolgen van een ernstige kangoeroemelkallergie en gelukkig.

© Clippende tijger 2009

“Ik hoop voor jullie dat ze betalen,” lachte een bewaker alsof hij daar urenlang op geoefend had, en ging een boek lezen. Vrul en Biff waren het roerend met hem eens, maar lieten dat op geen enkele manier merken. De drie waren op het moment de enigen in het pand.

Vrul keek om zich heen, op zoek naar een uitvlucht. Ze zaten op drie hoog, dus ze konden onmogelijk door het raam springen… En er was geen enkel scherp voorwerp in de kamer. Dan maar magie. Altijd handig om dat te kunnen. Maar niemand mocht het verder weten, want de god Zaffi-Zaffi had strikte geheimhouding van de kunsten der Rubakai bevolen, en dan weet je het wel. Die man met zijn rare pak moest ook maar dood. Vrul was absoluut tegen zinloos moorden, dus hier zag hij geen probleem in. Hij had alleen een probleem: hij had zijn handen nodig om kracht van Zaffi-Zaffi te kunnen ontvangen.

Biff keek ook om zich heen en zag het pistool van de bewaker liggen, met daarnaast de bewaker, die zichzelf wegens privacyredenen onherkenbaar had gemaakt en alleen de waarneembare eigenschappen ‘man’, ‘tussen de 25 en de 45 jaar oud’, ‘ongeveer 1,75 meter lang’, ‘zwarte kleding en bivakmuts dragend’, ‘zonder buitenlands accent sprekend’, ’stinkend’ en ‘een boek over etiquette in Zambia lezend’ bezat. Links van Biff zat een rare snuiter al minutenlang met zijn handen te friemelen, en Biff begon zich af te vragen of die allochtoon wel goed bij zijn hoofd was. Hij besloot Vrul te negeren en hij pakte langzaam zijn Zwitsers zakmes uit zijn broekzak. De bewaker las fanatiek verder.

Na een half uur in zijn touw gesneden te hebben, was Biff los. Hij rende naar het pistool toe, zag de bewaker plotsklaps in een vlammenzee opgaan en rende weer terug. Hij zag dat Vrul zichzelf ook had weten te bevrijden en kreeg een akelig vermoeden. Hij rende weer naar het pistool toe en richtte het op Vrul. Vrul, op zijn beurt, had een vlam tussen zijn handen en hield Biff daar ook mee onder schot. Zo stonden ze een halve minuut lang toen ze beiden gestommel hoorden. Pandar Koerk en zijn mannen kwamen de trap op en werden meteen neergeschoten en/of verbrand. Vrul sprak: “Mijn volk doet helpers geen kwaad. Ik maak je niet dood.” De twee mannen gaven elkaar een hand en verlieten het gebouw. Daarna gooide Biff het pistool in de gracht en hij nodigde Vrul uit wat bij hem te eten. Vrul ging op die uitnodiging in, en sindsdien zijn ze hele goede vrienden. Vrul legt nu elke zaterdag uit hoe je een goed mens wordt en dan leert Biff aan Vrul hoe je Bach kunt waarderen. Op dit moment ziet het er naar uit, dat ze lang en gelukkig zullen leven, maar dat weet je natuurlijk nooit zeker.

En Zaffi-Zaffi? Die is zo woedend dat hij Vrul zijn Rubakaikrachten heeft ontnomen.

© Clippende tijger 2009

Door Blaffende Hond

Rijk willen zijn omdat alles zo duur is tegenwoordig. Stemmen op je favoriete politicus (jammer alleen dat het niet per SMS kan zoals bij Idols). Vrienden overtreffen in alles behalve wijsheid. Donderdag-, vrijdag- en zaterdagavond de kroeg in en zondag niet naar de kerk omdat de evolutietheorie toch wel aannemelijk is (how convenient). Reguliere schoenen dragen omdat sportschoenen niet mogen. Niet sporten omdat je studie te veel tijd vergt. Weinig tijd besteden aan je studie omdat het systeem zoveel beter kan.

Je dochter elke dag opnieuw vragen of de euro wel of niet meer waard is dan de gulden. De hele dag Rtl5 kijken omdat je dat gisteren ook deed (of was dat SBS6?). Je pincode wel mee willen geven, maar je hem niet kunnen herinneren. Je internetcontract verlengen omdat Mikel een nieuwe Xbox wil. Je heup breken, maar uren hulpeloos op de grond blijven liggen omdat je de alarmdiensten niet lastig wilt vallen. Ganzenborden met neef Luffel.

© Blaffende Hond 2009

Op een dag, toen hij toch niet hoefde te werken, vertrok hij met de noorderzon naar Ierland. Hij leerde er in drie weken banjo spelen, een hele prestatie voor een twurpsel. Dit plezier was echter niet van lange aard: hij vergat het weer om Engels te kunnen leren, en dat bleek hem goed van pas te komen. Nu kon hij eindelijk eten bestellen; hij had een akelige honger opgelopen. Om hemzelf voedsel te verschaffen toog hij boswaarts, om bij het toprestaurant Bork Bork’s Waffles aan te belanden. Het eten - wafels met haring - smaakte gematigd geweldig. Etenderwijs viel het hem op dat een grijsbaard plus puntmuts hem in de gaten hield, en Klorp sprak dan ook de wijze woorden “Heu, wat mot dat? Heppikietsvanjeaan?” “Je komt niet van hier, hè? Vuile Fransoos!” Omdat Kwork van Lum kwam liet die poging tot belediging hem thans koud, en hij reageerde dan ook met een emotieloos “Nee.” De grijsbaard plus puntmuts pakte zijn toverstaf en dreigde er mee. Wat hij ermee dreigde uit te voeren, was voor Klorp een raadsel. Hij had nog nooit van magie gehoord en zag in de oude man een strijder met zwakke botten en huilenswaardige reflexen. Derhalve gaf hij de tovenaar een flinke klap op zijn lever en laatstgenoemde viel achterover.

Twee jaar later zaten Klorp, de grijsaard, intussen bekend als Wof de waterkunstenaar, en diens waakzwijn, Rogge, gezellig op een terrasje te Malinepp, Lum. Terwijl ze een vaas cola dronken, bespraken Klorp en Wof hoe ze watermagie en ultratechniek het beste met elkaar konden combineren. “Koetsen op waterkracht!” was Wof zijn tijd ver achteruit. “Mobiele geisers! Oceaansimulaties!” opperde de Lummer, die van oorsprong bakker was. Intussen brak de revolutie uit en werd transport van en naar Lum per direct verboden. Zodoende is magie nog steeds onbekend op onze mooie planeet, maar het bestaat wel degelijk. Groeten uit de rimboe.

© Clippende Tijger 2009

Ondertussen, driehonderd meter verderop, zette Wilfried het op een lopen, vlak nadat hij door een patrouillerend politiepeleton op heterdaad was betrapt op wildplassen met voorbedachte rade.

Eduard hield een politiek getint pleidooi en Manuel was het er roerend mee eens. “Ze moeten nu maar eens kleur bekennen,” concludeerde hij en gaf Manuel een dreun op zijn kaak, met als gevolg dat deze al spoedig met zijn achterhoofd op de hoek van de glazen tafel belandde, na nog snel een teug koffie naar binnen te hebben gezogen.

Ondertussen, tweehonderd meter verderop, passeerde Wilfried Fred’s Frikandellen Paradij’s, alwaar hij door twee kwaadaardige Wit-Russische jongeren werd aangekeken, uitgescholden en ingesloten.

“HOE VAAK MOET IK NOU GODVERDOMMME NOG ZEGGEN DAT IK HET NIET OP PRIJS STEL DAT JE ME ZONDER ENIGE AANLEIDING OP MIJN HOOFD RAMT?” stamelde Manuel en bloedde het tapijt dertig euro omlaag in waarde - ervan uitgaande dat hij nooit een celebrity zou worden.

Ondertussen, honderd meter verderop, ontkwam Wilfried, met dank aan het driedimensionale ontwerp van het universum, aan de schurken die hem omsingeld hadden. Hij kreeg het huis van Manuel in zicht.

“Weet ik veel. Iets van veertien ofzo,” antwoordde Eduard en maakte aanstalten om te vertrekken, zoals bijvoorbeeld het openen van de voordeur. Manuel stond op, zette DJ PowerSjoerds debuutalbum Greatest Hits op en jumpte een vrolijke wals.

Ondertussen kwam Wilfried het huis binnen rennen met een snelheid van honderd meter per alinea en was hierdoor niet in staat tijdig te remmen, wat er in resulteerde dat hij zichzelf te pletter liep tegen de muur van de achterkamer.

Eduard nam afscheid en vertrok, Wilfried was dood en Manuel… Nouja, dat weten we allemaal wel he

© Blaffende Hond 2009

Vandaag de dag, daarentegen, is Prep niet meer de populairste psycholoog van heel Praag. Integendeel. Vandaag de dag is Prep dood. Hij is van een tientallen meters hoge praalwagen gesprongen, toen een door hem zelf gehallicuneerde engel hem vertelde dat Spanje de oorlog gewonnen had.

Zijn woning is gekraakt door een stel sukkels met elk hun eigen teleurstellende gevoel voor humor:

• Ingrid “de Joden zijn begonnen” van Dijk, een amaterialisische prostituee, wiens grootvader verzetsheld was en wiens vader de eettafel decennia lang besmeurd heeft met verhalen over reeds genoemde bink
• Danny “aardappelen vullen beter dan pasta” ten Kate, een licht gehandicapte Belg, die alles graag simpel houdt en culinair xenofoob is
• Umba “ik heb nog wel wat ruimte in mijn zwarte gat” Rambala, een homoseksule neger, die op zijn vierde al uit de kast is gekomen, op aandringen van zijn moeder
• Et cetera

Maar genoeg over het schorem. Laten we het hebben over de man die centraal zou moeten staan in dit verhaal: Jacop Vorsthal. Jacop Vorsthal is de zoon van Prep. In tegenstelling tot zijn vader is hij niet dom, maar slim. Dit heeft tot resultaat dat hij de maatschappij niet besmeurt met allerhande onlogische opvattingen en onterechte meningen, zoals de rest ervan dit wel doet.

Dit heeft zelfs tot gevolg dat de opvattingen en meningen van Jacop zo logisch en terecht (respectievelijk, maar tevens vice verca) zijn, dat het geenszins zin heeft deze aan een ander voor te leggen. Dit zou enkel aanzetten tot demotivatie, angst, heel veel huilen, een beetje woede, af en toe wat gevloek en handvol mond vol tanden-situaties.

Heeft u deze man donderdag tussen half drie en kwart over vijf gezien, gehoord of geroken, neem dan contact op met de lokale politie. Tot volgende week.

© Blaffende Hond 2009

Het westen is…
je kind naar een goede school sturen omdat je buurman daar gelukkig van wordt.

Het westen is…
een plek waar de grootste verliezer ook een winnaar is.

Het westen is…
tweeduizend jaar denken zonder te leren.

Het westen is…
een plek waar anderen helpen goed is, maar een mooie broek beter.

Het westen is…
trots zijn op je vaderland, behalve als er wat op tv is.

Het westen is…
leukere anderen zijn om jezelf te zijn.

Het westen is…
een plek waar de vergrotende trap zilver is en de overtreffende trap goud.

Het westen is…
de plaats waar de effectiefste drug na liefde is uitgevonden: de televisie.

Het westen is…
geen plek voor indianen.

© Clippende Tijger 2008