“Hoogachtend, Tortecio Dondeo DiBossa” besluit Tortecio Dondeo DiBossa zijn brief. Hij plaatst zijn veer terug in het potje inkt en neemt zijn sigaar tussen ring- en middelvinger, om er eens lekker aan te hijsen. De dode wasbeer op zijn bureau kijkt hem aan alsof hij zou willen vragen: “Nu al klaar?” Tortecio weet dat dat een domme gedachte is, want dode wasberen kunnen helemaal niet praten, laat staan in het Nederlands. Toch moet hij toegeven: zijn brief was wat aan de korte kant.

De temperatuur van de brandnetelthee in het kopje op zijn bureau is inmiddels dusdanig laag dat er voor de gemiddelde Siciliaan nog weinig plezier aan te beleven valt. Heeft die thee even geluk, denkt Tortecio, dat ik geen gemiddelde Siciliaan ben. Hij neemt een flinke teug en sluit zijn ogen. Hij is inderdaad geen gemiddelde Siciliaan. Zo is hij in de eerste plaats een Nederlander en in de tweede plaats allesbehalve gemiddeld.

Lees verder »

Hij staat ineens op de grens met Portugal. Gewapend met enkel zijn uithoudingsvermogen, een pak vla (smaak onbekend), de vuile was van de hele vereniging, zijn achterdochtigheid en een kanon, zet hij het op een lopen. De commandant van het leger twijfelt geen moment en geeft het commando om te vuren.

De kop is eraf.

En dat terwijl het avontuur nog moest beginnen.

De ene na de andere militair schiet in de lach. “Er gaat vast weer een mop in de rondte…” mompelt een officier.

Door Blaffende Hond

Karel de Nulde was, zoals menig kenner van het universum en alles wat zich daarin ooit heeft afgespeeld, afspeelt en zal afspelen wel zal weten, net als kenners van het land Opper-Gertanibilabië, een volksstam in Zuid-Korea en natuurlijk mede-Hoelamboejanen, rijk. Daar bleef het niet bij: hij was namelijk erg rijk. Waar was hij dan wel zo rijk aan? Redenaarstalent. Hij was zo ongelofelijk geloofwaardig, dat hij monniken of priesters kon laten zweven. Als hij nu had geleefd, had hij in een betoog van minder dan vijf minuten de koningin ervan kunnen overtuigen dat Frans Bauer ook zijn schaduwkanten heeft, hoewel dit genie in werkelijkheid natuurlijk een ultraheld voor de Neerlandsche gezelligheid is en ook nog wel even zal blijven. Drie kwartier, gok ik.

Lees verder »

Vrul Odalak en Biff Jones waren elkaar wereldvreemd. De een droeg sandalen, terwijl de ander nette zwarte schoenen droeg. Vrul wist veel van dieren en Biff veel van aandelen. Vrul had net een hert gedood en Biff had net een snoek in de prak gereden. Eerstgenoemde had nog nooit een televisie gezien, terwijl de tweede er drie had. Vrul kon met behulp van de poolster het noorden vinden, terwijl Biff daar een GPS voor had. Vrul was 49, Biff was 24. Vrul was zijn bos kwijt en al Biffs kozijnen waren van het beste hardhout. Vrul had moeite om zijn belastingaangiftes te doen, terwijl Biff niet zo goed met meisjes om kon gaan. Maar ze hadden ook enkele treffende overeenkomsten: ze bevonden zich in een oud pakhuis in Bunnik, de politie was naar hen op zoek, ze waren vastgebonden en ze waren momenteel gegijzeld door de bende van Pandar Koerk.

“Ik hoop voor jullie dat ze betalen,” lachte een bewaker alsof hij daar urenlang op geoefend had, en ging een boek lezen. Vrul en Biff waren het roerend met hem eens, maar lieten dat op geen enkele manier merken. De drie waren op het moment de enigen in het pand.

Lees verder »

Klorp ging de stad – Parijs – in om andermaal zijn favoriete boek De beperkte emotionele capaciteiten van Ted Angel aan te schaffen. Hij woonde nu al drie jaar op aarde en het beviel hem prima. Het was voor hem een geweldige plek om even bij te komen van de hectiek op planeet Lum, en het bleef amusant dat mensen wel humor kenden, maar geen gark, munmp of orlam. Klorp, op aarde beter bekend als François des Pleuves, voelde zich inderdaad prima thuis in Parijs.

Lees verder »

“Dan doe ik het zelf wel,” mopperde Manuel nadat Eduard voor de zevenenveertigste keer niet was ingegaan op zijn bevel iets spontaans te doen. Hij schonk zichzelf een kop koffie in en vroeg uit wraak niet of Eduard misschien ook een kopje bliefde. Tevergeefs, echter, daar deze koffie de neus uitkwam na PleurFest The Black Edition en toch had bedankt.

Ondertussen, driehonderd meter verderop, zette Wilfried het op een lopen, vlak nadat hij door een patrouillerend politiepeleton op heterdaad was betrapt op wildplassen met voorbedachte rade.

Lees verder »

Prep was de populairste psycholoog van heel Praag. Bij hem luchtte men naar hartelust zijn hart. Prep, op zijn beurt, stelde dan – na uiteraard op de hoogte gesteld te zijn van de emotionele toestand van de patiënt in kwestie, op het moment dat de betreffende gebeurtenis gebeurde – niet gespeend van overduidelijk gespeelde empathie, dat hijzelf hoogswaarschijnlijk hetzelfde zou hebben gevoeld en gedaan. Men had daar blijkbaar behoefte aan.

Vandaag de dag, daarentegen, is Prep niet meer de populairste psycholoog van heel Praag. Integendeel. Vandaag de dag is Prep dood. Hij is van een tientallen meters hoge praalwagen gesprongen, toen een door hem zelf gehallicuneerde engel hem vertelde dat Spanje de oorlog gewonnen had.

Lees verder »

Karelhak komt de kamer binnengelopen.
“Waarom heeft u de stoel kapot gemaakt?” vraagt hij.
“Hallo, Karelhak. Ik denk dat u zich vergist. Ik heb de stoel namelijk niet kapot gemaakt.”
“Luister, meneer Frok. U weet net zo goed als ik dat u de stoel wel degelijk kapot heeft gemaakt. Het bewijs ligt om de hoek.”
“Het bewijs? Wat voor bewijs?”
“Een kapotte stoel.”
“Maar een kapotte stoel is enkel het bewijs voor de stelling dat de stoel kapot is en steunt geenszins de beschuldiging aan mijn adres. Karelhak, ik vind het niet prettig om op zo’n manier bejegend te worden.”
“Dan had u de stoel maar heel moeten laten, meneer Frok.”

Lees verder »

Luttele jaren na de diefstal van Freds favoriete schuurdeur door de onbekenden Huupie Mekonkel, Kaak Henkjes en Piet de Ponyrijder was eerstgenoemde nog steeds boos als Janus Klingel na zijn botsing met een gele eend (de vogel) en teleurgesteld als Stalin na zijn dood. Het feit dat het vervangende gedeurte kraakte als een tierelier en niet goed sloot in de winter was voor de arme Fred — hij had weinig te makken — als een romantische avond zonder wederhelft. Zelfs de beste smeerolie liet dit deursurrogaat in de verste verten niet klinken als zijn pronkstuk wat betreft hout. Neen, sinds deze laffe misdaad zou bij Fred thuis het klokje nooit meer als vanouds tikken. Ook deze was gestolen.

Lees verder »