Echt zoiets waarvan je achteraf zegt: “Goh.”
dinsdag, maart 17th, 2009Vrul Odalak en Biff Jones waren elkaar wereldvreemd. De een droeg sandalen, terwijl de ander nette zwarte schoenen droeg. Vrul wist veel van dieren en Biff veel van aandelen. Vrul had net een hert gedood en Biff had net een snoek in de prak gereden. Eerstgenoemde had nog nooit een televisie gezien, terwijl de tweede er drie had. Vrul kon met behulp van de poolster het noorden vinden, terwijl Biff daar een GPS voor had. Vrul was 49, Biff was 24. Vrul was zijn bos kwijt en al Biffs kozijnen waren van het beste hardhout. Vrul had moeite om zijn belastingaangiftes te doen, terwijl Biff niet zo goed met meisjes om kon gaan. Maar ze hadden ook enkele treffende overeenkomsten: ze bevonden zich in een oud pakhuis in Bunnik, de politie was naar hen op zoek, ze waren vastgebonden en ze waren momenteel gegijzeld door de bende van Pandar Koerk.
“Ik hoop voor jullie dat ze betalen,” lachte een bewaker alsof hij daar urenlang op geoefend had, en ging een boek lezen. Vrul en Biff waren het roerend met hem eens, maar lieten dat op geen enkele manier merken. De drie waren op het moment de enigen in het pand.
