In het begin was er Nul. Nul was jarig. Voor zijn verjaardag kreeg Nul helemaal niets. De oorzaak hiervan was dat er behalve Nul niets was. Nul schiep niets. En hij zag dat het goed was.

Door Blaffende Hond

Geur is zo erg nog niet
Men kan weglopen
Of de neus dichtknijpen
Maar – of allebei – godverdomme,
U bent ongrijpbaar

Mijn buurman in de auto
Geschept door een paal, dood
Het leven kent zijn eindes;
De buurt zijn mannen
Dat weet zelfs drop (zout)

Het zijn de lampen zonder knop
Op de oprit en de robots die je stem horen
De deur openhouden voor een dame
Is er ook al niet meer bij
(wel bij de snackbar, maar die zijn lelijk)

Een map vol papieren, viel
Maar nu een laptop kapot
Verlangen doe ik naar de tijd
De maakkunst meester zijn
Totdat een robot mij aftikt

© Blaffende Hond 2008

Antoine Duyvenzang junior is naar eigen zeggen Neerlands poëtische glorie, ‘de hiërogliefen tussen de spijkerschriftvarianten’. In het volgende gedicht poëtreert hij er op los over zijn favoriete onderwerp, Antoine Duyvenzang junior.

Zulks

ZULKS is achter de boeg,
Zoals het viswijf zeggen zal
Het Gebeurde is gebeurd
Zand erover, over ‘t heelal.

ZULKS zal geen eend bekoren:
De Toekomst, gezwind van tred
Vluchtend voor een tweetal hoorns
Afkomstig van het beest Het Nu.

Het Nu, met zijn bakerpraatjes,
Beheerst geheel ‘t toneel
Van perceptie dus deceptie
Kletspraat is er nooit te veel.

Maar ik ben Antoine Duyvenzang
Man van toen
Man van nu
Man van straks.

© Clippende Tijger 2008