Luttele jaren na de diefstal van Freds favoriete schuurdeur door de onbekenden Huupie Mekonkel, Kaak Henkjes en Piet de Ponyrijder was eerstgenoemde nog steeds boos als Janus Klingel na zijn botsing met een gele eend (de vogel) en teleurgesteld als Stalin na zijn dood. Het feit dat het vervangende gedeurte kraakte als een tierelier en niet goed sloot in de winter was voor de arme Fred — hij had weinig te makken — als een romantische avond zonder wederhelft. Zelfs de beste smeerolie liet dit deursurrogaat in de verste verten niet klinken als zijn pronkstuk wat betreft hout. Neen, sinds deze laffe misdaad zou bij Fred thuis het klokje nooit meer als vanouds tikken. Ook deze was gestolen.

Op een dag, ongeveer twee jaar na het incident, viel het Fred op dat er iemand aanklopte. Hij gebood de vreemdeling binnen te komen. Deze stelde zich na twee à drie seconden voor: “Gegroet. Ik ben Waldorf Zunk. Ik ben politieman van beroep. Bent u meneer Smit? Kan ik binnenkomen? Mag ik een kop koffie? Bent u ziek? Heeft u een strafblad? Waar was u zestien jaar geleden tussen twaalf voor acht en tien over acht? Lekker weertje, nietwaar? Heeft u het gehoord van die milieuramp in China? Vreselijk, hè?” “Hoi. O. O. Ja. Ja. Nee. Nee. Nee. Praag. Nee. Ja. Nee.” Fred liet de agent binnen en wees hem op zijn rechten: “U mag op die stoel zitten,” zei hij vriendelijk. Zonder veel zelfvertrouwen zetelde de juut zich, om vervolgens ongeëvenaard rustig van wal te steken: “Vorige week hebben wij bij een inval in Boslo een gigantische verzameling houtwerk gevonden, waaronder zeventien zeldzame deuren. Kunt u misschien uw vermiste exemplaar beschrijven?” “Jazeker! Hij was van ebbenhout en heel erg mooi.” “Ah! We hebben inderdaad een hele mooie deur gevonden. Rijdt u maar met me mee, dan kunt u hem vandaag nog ophalen.”

De twee reden door het schitterende natuurgebied Juunland toen Waldorf een bocht miste en een ravijn in reed. Ze waren op slag dood, net als een hert.

© Clippende Tijger 2008