Klorp ging de stad - Parijs - in om andermaal zijn favoriete boek De beperkte emotionele capaciteiten van Ted Angel aan te schaffen. Hij woonde nu al drie jaar op aarde en het beviel hem prima. Het was voor hem een geweldige plek om even bij te komen van de hectiek op planeet Lum, en het bleef amusant dat mensen wel humor kenden, maar geen gark, munmp of orlam. Klorp, op aarde beter bekend als François des Pleuves, voelde zich inderdaad prima thuis in Parijs.

Op een dag, toen hij toch niet hoefde te werken, vertrok hij met de noorderzon naar Ierland. Hij leerde er in drie weken banjo spelen, een hele prestatie voor een twurpsel. Dit plezier was echter niet van lange aard: hij vergat het weer om Engels te kunnen leren, en dat bleek hem goed van pas te komen. Nu kon hij eindelijk eten bestellen; hij had een akelige honger opgelopen. Om hemzelf voedsel te verschaffen toog hij boswaarts, om bij het toprestaurant Bork Bork’s Waffles aan te belanden. Het eten - wafels met haring - smaakte gematigd geweldig. Etenderwijs viel het hem op dat een grijsbaard plus puntmuts hem in de gaten hield, en Klorp sprak dan ook de wijze woorden “Heu, wat mot dat? Heppikietsvanjeaan?” “Je komt niet van hier, hè? Vuile Fransoos!” Omdat Kwork van Lum kwam liet die poging tot belediging hem thans koud, en hij reageerde dan ook met een emotieloos “Nee.” De grijsbaard plus puntmuts pakte zijn toverstaf en dreigde er mee. Wat hij ermee dreigde uit te voeren, was voor Klorp een raadsel. Hij had nog nooit van magie gehoord en zag in de oude man een strijder met zwakke botten en huilenswaardige reflexen. Derhalve gaf hij de tovenaar een flinke klap op zijn lever en laatstgenoemde viel achterover.

Twee jaar later zaten Klorp, de grijsaard, intussen bekend als Wof de waterkunstenaar, en diens waakzwijn, Rogge, gezellig op een terrasje te Malinepp, Lum. Terwijl ze een vaas cola dronken, bespraken Klorp en Wof hoe ze watermagie en ultratechniek het beste met elkaar konden combineren. “Koetsen op waterkracht!” was Wof zijn tijd ver achteruit. “Mobiele geisers! Oceaansimulaties!” opperde de Lummer, die van oorsprong bakker was. Intussen brak de revolutie uit en werd transport van en naar Lum per direct verboden. Zodoende is magie nog steeds onbekend op onze mooie planeet, maar het bestaat wel degelijk. Groeten uit de rimboe.

© Clippende Tijger 2009

This entry was posted on woensdag, maart 11th, 2009 at 14:30 and is filed under Vertellingen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.