“Dan doe ik het zelf wel,” mopperde Manuel nadat Eduard voor de zevenenveertigste keer niet was ingegaan op zijn bevel iets spontaans te doen. Hij schonk zichzelf een kop koffie in en vroeg uit wraak niet of Eduard misschien ook een kopje bliefde. Tevergeefs, echter, daar deze koffie de neus uitkwam na PleurFest The Black Edition en toch had bedankt.

Ondertussen, driehonderd meter verderop, zette Wilfried het op een lopen, vlak nadat hij door een patrouillerend politiepeleton op heterdaad was betrapt op wildplassen met voorbedachte rade.

Eduard hield een politiek getint pleidooi en Manuel was het er roerend mee eens. “Ze moeten nu maar eens kleur bekennen,” concludeerde hij en gaf Manuel een dreun op zijn kaak, met als gevolg dat deze al spoedig met zijn achterhoofd op de hoek van de glazen tafel belandde, na nog snel een teug koffie naar binnen te hebben gezogen.

Ondertussen, tweehonderd meter verderop, passeerde Wilfried Fred’s Frikandellen Paradij’s, alwaar hij door twee kwaadaardige Wit-Russische jongeren werd aangekeken, uitgescholden en ingesloten.

“HOE VAAK MOET IK NOU GODVERDOMMME NOG ZEGGEN DAT IK HET NIET OP PRIJS STEL DAT JE ME ZONDER ENIGE AANLEIDING OP MIJN HOOFD RAMT?” stamelde Manuel en bloedde het tapijt dertig euro omlaag in waarde – ervan uitgaande dat hij nooit een celebrity zou worden.

Ondertussen, honderd meter verderop, ontkwam Wilfried, met dank aan het driedimensionale ontwerp van het universum, aan de schurken die hem omsingeld hadden. Hij kreeg het huis van Manuel in zicht.

“Weet ik veel. Iets van veertien ofzo,” antwoordde Eduard en maakte aanstalten om te vertrekken, zoals bijvoorbeeld het openen van de voordeur. Manuel stond op, zette DJ PowerSjoerds debuutalbum Greatest Hits op en jumpte een vrolijke wals.

Ondertussen kwam Wilfried het huis binnen rennen met een snelheid van honderd meter per alinea en was hierdoor niet in staat tijdig te remmen, wat er in resulteerde dat hij zichzelf te pletter liep tegen de muur van de achterkamer.

Eduard nam afscheid en vertrok, Wilfried was dood en Manuel… Nouja, dat weten we allemaal wel he

© Blaffende Hond 2009